In het monumentale werk *The Isle of the Phoenix* (1963–1965) bereikt Pierre Vlerick een hoogtepunt van zijn lyrisch-abstracte periode. Het doek, met een indrukwekkend formaat van 200 bij 178 cm, baadt in een diffuse gloed van pasteltinten en vurige toetsen. De compositie is opgebouwd als een labyrint van zwevende vlakken en transparante contouren waarin suggestieve vormen, zoals een opvliegende vogel, worden opgeroepen zonder expliciet te worden weergegeven.
Het werk straalt een etherische rust uit, maar tegelijk ook een innerlijke gloed — alsof het canvas zelf een wedergeboorte ondergaat. Het motief van de feniks, symbool van vernieuwing, past perfect bij Vlericks fascinatie voor mythe, natuur en het onzegbare. Deze visuele poëzie sluit naadloos aan bij de meest visionaire fase uit zijn carrière, die hem in de jaren 1960 op de voorgrond plaatste van de Belgische moderne kunst.
*The Isle of the Phoenix* is niet louter decoratief, maar intellectueel rijk en gevoelsmatig geladen: een zeldzaam voorbeeld van lyrisch abstract expressionisme met een spirituele ondertoon.